Whatever product you sell, you can design a question or statement that will attract the attention of a prospect. Your question should focus on a specific desire of the prospect to achieve, avoid or preserve something. For example, one of the most successful ads in the world, for Presentation H, is the word, HEMMORIODS? It is simple and immediately catches the attention of a qualified prospect.
مترجمی بزرگوار (دنبال تعریفهای بهتری برای این مترجم گشتم، از جمله مترجم شتابزده، دانشجوی تازه از فرنگ برگشته، مترجم تازهکار... دیدم همین عنوان "بزرگوار" حق مطلب را در مورد دقت و تحقیق ایشان در ترجمه، به خوبی ادا میکند)، چنین ترجمه کردهاند و کتاب را با عنوان «یک فروشندۀ فوق ستاره شوید» به بازار دادهاند:
«فروشندۀ هر چیزی که هستید، میتوانید سئوال یا عبارتی را طرح کنید که باعث جلب توجه مشتری شود. شئوال شما باید بر روی رسیدن مشتری به میلی خاص، اجتناب یا حفظ چیزی متمرکز شود. برای مثال یکی از موفقترین آگهیهای تبلیغاتی در جهان، برای آماده سازی هیدروژن، کلمۀ HEMMORIODS؟ است. این کلمه به سادگی و خیلی سریع توجه مشتریان مناسب را جلب میکند.»
بدون شرح!
Preparation H - Wikipedia, the free encyclopedia
«... میان دو نوع ترجمه، یکی ترجمۀ لفظ به لفظ و دیگری ترجمۀ آزاد، نوع دیگری نیز هست که من فقط همان را ترجمۀ امین میدانم. برای تعریف این نوع ترجمه به سخن یکی از صابنظران بزرگ (روژه کایوا) استناد میکنم که میتواند سرمشق مترجمان قرار گیرد. البته سخن او دربارۀ ترجمۀ آثار شعری است، اما بطور کلی در مورد هر نوع ترجمهای صدق میکند:
’خوب ترجمه کردن آثار شکسپیر یا پوشکین به فارسی {به جای فارسی در متن اصلی فرانسه آمده است}، یعنی نوشتن متنی که شکسپیر یا پوشکین اگر به جای امکانات زبان انگلیسی یا روسی امکانات زبان فارسی را در اختیار میداشتند، آن را مینوشتند. پس ترجمۀ خوب نه ترجمۀ لفظ به لفظ است و نه ترجمۀ ادیبانه (اما غیر ممکن)، بلکه عبارت است از ابداع متنی (اعم از واژگان و جملهبندی و سبک) که نویسنده اگر زبان مادریش همان زبان مترجم میبود، آن را مینوشت. چنین ترجمهای مستلزم دانش و هوش و تخیل بسیار است و البته باید آن را کمال مطلوب ترجمه دانست. من ادعا نمیکنم که چنین ترجمهای تحققپذیر باشد، اما میگویم مترجم خوب کسی است که میکوشد تا هرچه بیشتر به آن نزدیک شود.’»
ابوالحسن نجفی، «مسئلۀ امانت در ترجمه»، نشر دانش، سال سوم، شمارۀ اول (آذر و در 1361)؛ تجدید چاپ در مجموعۀ مقالات نشر دانش دربارۀ ترجمه، نشر دانشگاهی، 1365
